Bazı insanlar gömülüdür aslında hafızanızın kıyısında. İlk başlarda her gün ziyaret edersiniz. Duaları sözleriniz ,çiçekleri papatya misali olan yaşlarınız olur.
Yaşanmışlıkları,yaşadıklarınızı ve size yaşattıklarını konuşarak değil susarak anlatırsınız. Ağzınız mühür ,gözleriniz yüreğinize odaklı olur. O ya da onlar sizi kolay bırakır ama siz kolay kolay ziyareti bırakamazsınız.
Konuşmayı bırakın varlığı olmayan birini her gün hafızanızda ziyaret edersiniz ilk başlarda.
Sonra kelimeler ağzınıza ,sevginiz yüreğinize ve anılar hafızanıza yetmez olur. O anda ziyareti bırakırsınız.
Ayda
bir sonra yılda bir ve bir daha ziyarete gitmezsiniz.
İlk başta bir nefret kaplar yüreğinizi. Yüreğinizde ki sevgi yerini amansızca öfkeye bırakır. Bir zamanlar yüreğinizde papatyalar , gözlerinizde yaşlarla koşarak gittiğiniz yüreğinizde ki o mezara bırakın şimdi gitmeyi hatırlamaz olursunuz. Nefret ve öfke yerini koca bir boşluğa bırakır. İlk önce suskunluğunuz veda eder hafızanıza. Sonra papatyalar kurur yüreğinizde ve en son hafızanızın kıyısına vurur anılar. O anda koca bir elveda deyip yolunuza devam edersiniz.
Aslında hayatta olan insanlar siz de yaşamasını istediğiniz kadar yaşarlar . Ve siz de istediğiniz kadar hayatta kalırlar. Yaşatmak ne kadar kolay olursa hafızanızda öldürmek o kadar zordur aslında .
Siz siz olun kendinizi kaybedene kadar kimseyi siz de yaşatmayın .
Hafızamın kıyısında gömülü
Şimdi anılar
Ellerimde papatyalar
"Elveda" dedi insanlar
Yorumlar
Yorum Gönder